Hij ging goed, zondag 5 februari 2012, de Midwintermarathon Apeldoorn. Tijd 4.4.59 uur, afstand 42,634 km. Lekker secuur, maar ja zo ben ik. Je kan ook zeggen: 42,2 km in 4 uur en 5 minuten.

Afgelopen week flinke kriebels gehad. Dat had diverse redenen. Zenuwen, zenuwen en zenuwen. Maar gelukkig werd het vanzelf zaterdagmiddag en gingen we met de auto en fiets achterop naar Apeldoorn. We hadden een hotel geboekt vlak bij start/finish, hotel Pegasus. Dit hotel heeft 6 kamers en geheel in een klassieke stijl. Beetje Anton Piek achtig. We zetten de auto voor het "Kasteeltje" en bellen aan. Niemand. Nog een keer aanbellen. Niemand. We willen achterom gaan kijken, horen we gerommel aan de deur. Het licht ging aan, de deur op een kiertje en we schrokken ons dood. Een oudere dame met knalrood haar in knot, met een zwart gewaad en lijkbleke huid, doet de deur open. Gelukkig wist ze dat we kwamen, dus het inchecken was zo gebeurd. De balie was gebouwd onder de trap. Zo'n ruimte waar Harry Potter zijn slaapkamer heeft. Het leek even of we in de Potter-film waren gestapt. Maar goed, deze heks bleek wel een erg aardige heks. Wij vroegen nog of het spookte in het hotel. Daar kregen we een vaag antwoord op: misschien wel, tot nu toe nog niet?!?

We mochten kiezen uit 2 kamers. Een velours rode of een velours groene. We namen de groene. Die kleur kwam iets rustiger over. Een supergezellig kamertje. Met een gashaard, stoffen behang, kandelaars, hemelbed en ga zo maar even door in truttebut-stijl. Nog even koffie gemaakt op de kamer en toen maar eens gelopen naar de start/finish. En koud dat het was! Daar werd ik wel wat bezorgd om. Hoe gaat dat tijdens de marathon. Straks vriest m'n neus er af.

Eerst wat gedronken in een gezellige kroeg. Andre natuurlijk wat biertjes en ik braaf aan de spa. Daarna heerlijk Vietnamees gewokt. Terug op onze hotelkamer de gaskachel op 10, eventjes TV gekeken en maar onder de wol. Daar heeft mijn coach (Andre) mij nog 2 berenburgertjes ingeschonken, 1 voor het ene been, 1 voor het andere been. Jammer genoeg slecht geslapen. Maar wel uitgerust de volgende ochtend naar het ontbijt. Ook weer zo bijzonder. Allereerst de muziek. Klassiek dus. Violen en pianogeluiden. En waar was het brood en de koffie? Dat werd dus geserveerd aan tafel. De aardige heks vroeg ons van alles over het ontbijt, wat we zoal wel en niet wilden. Wel een ei, geen ei. Hard, zacht of toch gebakken. Koffie of thee. Wel of geen croissant. Mens, weet ik dat. Ik sta stijf van de zenuwen. Ik weet niet eens meer het verschil tussen al dat eten! Nee hoor, het was erg ontspannend, dat ontbijt. De aardige heks ging het in haar keukentje gereed maken en we mochten beginnen met een schaaltje fruit. Andre kreeg nog een vitamineschok. Grote ogen, pruim mondje (kan ook van de zure druif of crapefruit zijn). Nog wat gepraat met de andere logees. Bijna allemaal deelnemers aan de hardloopwedstrijd, met diverse afstanden.

Na het eten, even sfeer geproefd bij de start/finish. Totaal aantal mensen die aan de verschillende afstanden meededen, waren 11.000. Daar alle toeschouwers bij gerekend, een hele hoop mensen. Een gezellige boel. Laat maar komen die marathon, dacht ik. Dus eerst terug naar Pegasus. Daar ons gereed gemaakt voor de grote reis. En hup naar vak B. 20 minuten voor de start. En wie knijpt me daar in mijn arm? Ongelofelijk mijn vriendin. Samen met haar man en nog een vriendin met man, waren ze zaterdag ook naar Apeldoorn gekomen om de marathon te volgen. En natuurlijk voor een te gek weekend met z'n allen. Al een paar jaar gaan we met een groep, de marathons af en maken we er een prachtig weekend van. Dit jaar zou dat er niet van komen, maar toch hebben ze dat stiekem geregeld. Wat een prachtige verassing!

In het startvak stond ik naast een ultra-loopster. Deze marathon was voor haar een training. Ze zou langzamer lopen dan ik. Haar heb ik niet weer gezien. Blijkt ze ver voor de vier uur binnen gekomen te zijn! Toppie gedaan hoor!

De hele marathon heb ik heerlijk gelopen. Geen last gehad van de kou. De eerste helft rustig aan gedaan. Maar goed ook, want er zaten nog al wat pittige heuvels in dit parcours. Ook erg lange, gemene, vals plat heuvels. 1 Daarvan liep naast de snelweg en was zeker 2 km lang. Ook kwam je door het bos en over de heide. Daar heb je geen asfalt maar een zanderig, verhard door ijs, ondergrond. Verlies je heel wat energie door. De tweede helft van de marathon ging sneller. Voornamelijk bergafwaarts. Spannend was het nog even of ik op tijd langs "de Naald" zou komen. Als je niet binnen een bepaalde tijd daar langs zou komen, werd je van het parcours gehaald. Ook was de totale tijd ingekort tot vier en half uur. Dit vanwege de kou voor de lopers maar ook voor de vrijwilligers. Mijn man ging mee op de fiets. Af en toe moest hij gaan lopen vanwege het bevriezen van tenen en vingers. Op bepaald punten stond hij en mijn vriendinnen me toe te juichen en dat is echt SUPER!!! Andre kon soms hele stukken met me mee fietsen en konden we wat kletsen. Vorig jaar in Enschede lukt dat echt niet, dat kletsen. Daar had ik het erg zwaar, waarschijnlijk vanwege warmte.

Deze marathon ging erg goed. Even gestopt om te piesen en om mijn belt, waar mijn telefoon en drinken in zit, van de grond te rapen. Was onderweg van mijn middel geknapt. Daar heb ik dus vanaf 30 km tot 40 km mee moeten lopen, in mijn handen en onder mijn armen. Een nieuwe uitdaging, dacht ik. Andere marathon-lopers keken wel een beetje raar. Dat is gek, een loopster met een handtas onder haar arm. Uiteindelijk stond mijn mannetje daar rond 40 km en kon hij me verlossen van "de handtas". En toen was het rezen tegen de klok. Binnen de vier uur zat er net niet in, maar het moest ook geen 4 uur en 10 minuten worden. En die laatste kms loop je op de rug van Zoef de haas. Gedragen door aanmoedigingen van man, vrienden, gegil, muziek en publiek richting FINISH. Fotografen maken een finishfoto, de speaker leest je naam voor, de chip gaat over de mat en piept en dan ben je binnen. Medaille wordt om je nek gehangen, felicitaties, EHBO houd je in de gaten en staat klaar met dekens en folie. Je loopt wat verdwaasd verder naar de uitgang. Onderweg krijg je nog thee of bouillon, energiedrank. En dan dikke zoenen van je vrienden en effe een emotionele blik tussen mij en mijn man. Toch maar weer mooi voor elkaar.

Na een kwartiertje begonnen onze ledematen te bevriezen en zijn we allemaal naar ons eigen hotel gegaan. Natuurlijk met de afspraak om rond zeven uur Aziatisch te gaan wokken met z’n allen. In het hotel het bad vol laten lopen met heet water en zeker een uur m’n lijf laten weken. Natuurlijk met Berenburg voor het ene been en het andere been. Heerlijk bijkomen van alle indrukken van de dag.De spierpijn viel mee, alleen toen ik mijn sokken uit deed zaten er wat blaren. Niks van gemerkt onderweg. Zelfs een dikke bloedblaar.

Onder invloed van een marathon-roes het restaurant opgezocht. Jammer dat we verkeerd liepen en zo weer 2 km extra erbij gelopen. Maar wat was het weer gezellig met z’n allen. Het eten was heerlijk en het bier smaakte weer goed. Nog eventjes de kroeg in en daarna heerlijk onder de wol. De volgende ochtend toch wel met een stramme pokkel naar het ontbijt. Wederom zeer chique met klassieke muziek. En onze roodharige huisbazin brouwde ons eten in haar heksenketeltje. Geintje, oppie toppie is dit hotelletje. Wij zouden er zo weer heen gaan te slapen. Na het uitchecken, fiets weer achterop de auto en hup naar dronken Delfzieltje. Naar de meiden en de beestenboel.

Volgend projekt: de 4-daagse van Nijmegen. Aankomende week begint dat trainingsschema daarvoor. De camping is al geboekt. Nou kijken of het inschrijven en het uitloten daarvoor lukt!