Run 2011.

Zaterdagochtend om 09.00 uur stonden Harry, Mark en Tekkel bij mij op de stoep, op naar de roos in de regio. Installeren in de tent, koffie zetten, startnummers schrijven. De eerste sms’jes komen van Sabje, ben onderweg. De eerste lopers van de andere teams melden zich in de tent. Helaas zonder Fivelstreekvlag, die lag nog ergens in Farmsum, jammer. M’n trainersjackje maar buiten aan de tent gehangen omdat we sommige clubleden toch, met de blik op nul, voorbij zagen lopen, direct richting de start. Sabje was ook gearriveerd en kwam direct met allerlei smeersels, luchtjes en goody bags. Tekkel wilde direct weten waar dat allemaal voor diende en van welk merk het was.

Golden oldie Bertje  was helemaal in clubtenue en ook Guus was, met iets meer kilootjes, in the house. Op naar de start. Fotograaf Mark, op tuinstoel, maakte leuke kiekjes. Nou de boel was aan de gang en de administratie op orde. Tijd voor een kopje Afrikaanse koffie, door Harriesalasie gezet. Nou dat kon je weten, pikzwart die koffie en je had aan 1 bakje genoeg, voor de hele dag.

De eerste lopers stomen zich door de warmte heen, alles verloopt naar wens en de rest kan hiermee verder. De toon is gezet. Tekkel heeft, zoals altijd een beetje wedstrijdstress en neemt een theelepeltje kokosextract, daar ga je sneller van lopen. Ineke verschijnt en vindt het gezellig in ons tentje, als ze maar niet hoefde te lopen. Helaas Ien, je moet wat voor je cluppie over hebben. Ze legt een goede race af, ondanks de warmte. Bert Guns is helemaal in shape na zijn tenniswedstrijd en loopt moeiteloos een 10 km. Dan moet Tekkel naar de start, die maakt het waar en doet het ook goed. Wietze finisht en meldt dat hij er 43 minuten over gedaan heeft, ik denk dat hij een grapje maakt maar het is echt zo. Voor mij een tijd waarvan ik droom maar Wietze  zit normaal dik onder die 40 minuten. Dat zegt iets over de omstandigheden. Gerard loopt 44 minuten maar heeft de afgelopen week al 4 wedstrijden in de benen dus misschien toch een beetje moe.

Siemon doet gewoon wat hij heeft afgesproken en vindt de warmte geen excuus. Hij gaat nu de camping opruimen, gaat voor een koopie de deur uit. Hij doet nog wel even goede zaken voor de club want gaat bij onze tentdeur staan en verkoopt nog even een partij loten voor de grote clubactie. Dat is nog eens een clubman die Siemon. Harrysalasie kijkt naar de tijden van het eerste herenteam en gaat zijn best doen om vanuit het tweede herenteam de stap weer te maken naar het eerste herenteam. Hij ziet dat die 44 minuten haalbaar moeten zijn. Ik ontneem hem die illusie omdat we volgend jaar Roy inzetten, daar kunnen de oudjes echt niet tegen op.  Verbaas je dus niet als die Kenianen Harrysalassie en Wiebowott binnenkort even weg zijn, stiekem een trainingskampje in Afrika???

Koos loopt even onder de 50 minuten  en doet goede zaken. Dan verschijnt de familie Banus. Mannie is onderweg en Abel krijgt praatjes. Tot nu toe hebben zijn teamgenoten ruim boven het uur gelopen over die 10 km. Dat is natuurlijk prima voor de oudjes van onze club en we zijn heel blij dat ze met veel clubliefde elk jaar maar weer mee doen. Doch, Abel in zijn flow, ziet zijn kans schoon, ‘appeltje eitje’  voor mij, roept hij. Ik ga dat zeker halen. Mannie gelooft bijna niet dat manlief zulke uitspraken heeft gedaan. Mannie doet er precies een uur over en ook Abel is dik tevreden, 1 uur en 2 minuten. Ze reizen nu met een gerust hart af naar Oostenrijk, met loopspullen in de koffer. De nieuwelingen Emo, Marieke en Andries doen het bijzonder goed en vinden het gelukkig leuk dus volgend jaar maar weer.  Andries heeft zich speciaal in nieuwe clubkleding gestoken voor dit evenement.

De fam. Elzinga verschijnt en Wiebowott is weer helemaal color coordinated, daar kun je niks van zeggen. Ze zijn ruim op tijd maar dan verschijnt Diana niet. Janny, al weer helemaal uitgerust, gaat aan het bellen. Volgens Ineke heeft Diana zich niet opgegeven en we krijgen geen contact dus die komt niet meer. Hoe gaan we dan oplossen. Ik zal dan maar twee keer gaan lopen echter Marisje vindt dat zij daar beter geschikt voor is, nou ik vind het helemaal prima. We sturen Margreet snel naar de start en maken wat wisselingen in het team. Marisje loopt twee keer super goed, 49 en 50 minuten en dat met die warmte, petje af. Ik pers er een 54 minuten uit, had wel verwacht een minuutje sneller te gaan maar volgens trainer Krans heb ik het goed gedaan. Ik houd moed.

Nieuwe collegatrainer  Jan Brouwer probeert mij te fotograferen als ik er op mijn allercharmants uit zie, direct na de finish. Nou Jan zo gaan we als trainers niet met elkaar om, je hebt nog wel wat bij te leren . Ineke, Jan en Tekkel scoren een puutje patat en ik blijf op mijn honk in de tent. Mark telefoneert, heeft geen tijd opgenomen, maar gaat er vanuit dat hij een 50 ér heeft gelopen. Ja zo kun je ook optimistisch blijven. Ik zeg tegen hem dat de tijd best nog wel eens tegen kan vallen. Bij mij voelde het ook prima maar mijn tijd zei toch iets anders.

Margreet was even ongerust over haar Wiebootje, hij was niet in de tent en volgens Margreet had Wiebo het heel zwaar gehad. Waar is onze Keniaan gebleven. Margreetje gaat op zoek en vind hem niet. Wiebo komt ondertussen fris en fruitig onder de douche vandaan. Er is niets met hem aan de hand en onze Keniaan is helemaal hersteld. Dus maar weer op zoek naar Margreet.

Dan is het wachten op Henry die als Henriette te boek stond. Hij is al een half uur te laat. Gelukkig loopt dat team ook iets langzamer , er is nog geen nood. Ik denk dat hij denkt dat er een vrouwelijke versie van hem loopt en dat ie niet meer komt. Ik hijs mij in frisse schone sportkleding en ga wat mediteren over mijn tweede deelname. Misschien kan ik nog wat kokos nemen van Tekkel.

Dan komt fotograaf Markus binnen en belt met Henry. Die is onderweg , hij was aan het toeteren in Kropswolde. Gelukkig hoef ik dus niet meer in de baan. Henry arriveert en krijgt chip en sleutel en gaat richting startvak. Ik vind dat ik nu wel een patatje verdiend heb. Halverwege mijn puutje patat zie ik Henry lopen zonder startnummers. Als de bliksem naar de tent en de startnummers gehaald. Zo die kan lopen. Essie is ook verschenen en is, zoals gewoonlijk, helemaal rustig en ontspannen. Ze heeft geen smeersel en kokosextractjes nodig. Die maak je de kop niet gek.

Gelukkig blijven er nog wat Fivelstrekers achter om de laatste lopers aan te moedigen. Dan verschijnt Boelo in de onze tent. Hij loopt voor zijn werk en vraagt wat ik voor tijd gelopen heb. Hij vindt de tijd goed maar heeft mij zien lopen. “Dat zag er echt niet uit” , nou bedankt (ha ha). Ik heb hem gewaarschuwd dat het zwaar wordt. We staan bij de finish en daar verschijnt Boelo voor zijn laatste meters. Blik op oneindig en het zag er echt heel zwaar uit. Ester riep zelfs dat er geen leven meer in zat. Nog even met elkaar gesproken en Boelo had het echt zwaar gehad en kreeg toch respect voor mijn tijd. Om 21.00 uur alles opgeruimd en moe weer huiswaarts. Op naar volgend jaar en dan maar hopen op weer 5 teams, moet toch kunnen met zo’n club.

Ida Raske