Verslag Run Winschoten

Het was weer zover,halverwege september de dag van de RUN.

We deden mee met 3 teams. Hoe die teams totstandkomen is een soms complexe situatie.

Nou is Iet een groot fan van legpuzzels, dus passen en meten is haar wel toevertrouwd.

In eerste instantie zaten we niet op 3 volledige teams, maar o.a Lisanne (Vanaf nu Suker en kenailduveltje.) had haar omvangrijk netwerk ingezet om toch de 3 teams vol te krijgen.

Team 1:Edwin G,Robin ,André, Marte, Albert Smook, Sjuul te Braake, Bert Guns, Johan (netwerk),Bas en Gert.( Tevens cameraman.)

Team 2: Johann, Andries, Ida, Mark G., Alfred (netwerk),Roelinde, Froukje, Rochard. Jan v.d.E en Bram.

Team 3:Suzanne B, Sabrina, Allard, Lex, Edwin v.V, Brechje, Gerbrand, Djamilla (netwerk),Mark W en Marjet.

Solo 100: Sanne en Bart.

Solo 50: Mariska,Janny,Annet,Suker en kenailduveltje ,Jorus en Siemon.

Allereerst wil ik de pechvogels Femke,Bart,Jorus en Siemon een hart onder de riem steken en complimenteren.

Door lichamelijk ongemak lukt het ondanks een goede voorbereiding niet. Dat is balen,maar……

het is slechts een momentopname en zegt niks over het niveau en er komen immers meer loopjes.

“Shit happens,” zei mijn Drentse overgrootmoeder uit de turfgebieden van Drenthe bij dit soort onverkwikkelijkheden.

Zelf had ik de afgelopen maanden een kuit- en eenribblessure, dus was ik niet actief als loper.

Femke heeft vast alweer iets anders actiefs ondernomen, Jorus gaat lekker stofzuigen thuis, Siemon gaat aan de wandel in Meedhuizen of oppassen en Bart gaat nu eindelijk dat langverwachte uitje met Grace doen.

Alles begon met de langste en een na langste afstand en iedereen passeerde met technisch superieure pas onze tent.

Vrijdagavond had o.a Suker en kenailduveltje al een gerichte inval in het park gedaan om onze tentplek alvast te claimen. Briefjes en afzetlint markeerden onze biotoop.

Onder de tent diverse tafels met koffie, thee, hallucinerende drankjes, koeksoorten en repen.

Mark en ik hadden zaterdagochtend de eet- en drinkbenodigdheden alsmede de clubvanen ingeladen in de zeer ruime auto van Mark. Die was zo ruim dat ik eerst Annet niet eens achterin zag zitten.

Als je tegen elkaar praatte galmde alles in echo’s.

De techbro’s hadden hun best gedaan op het dashbord.

Allemaal schermpjes en knopjes.(Nu snap ik waarom het PISA-onderzoek op het gebied van lezen zo slecht uitpakt voor Nederland. We hoeven niet meer te lezen op ons dashbord.)

Aangekomen in Winschoten vervoerden we de meegebrachte spullen op een soort bolderkar, op Marktplaats verworven door Mariska. Goedkoop,want zij heeft een graad in de economie.

Toen er eenmaal door alle groepen was gestart liep alles gesmeerd.

Onze vaste buitenprovinciale loopsters waren er ook weer bij.

Ik hoorde dat Marte speciaal eerste klas in de trein heeft geboekt om even in zo’n stiltecoupé in retraite te kunnen voordat ze aan haar loop begint en dat Sabrina gewoon om 6 uur ‘s ochtends tegen haar echtgenoot heeft gezegd: ”Ik ga lieverd,jij red je wel hè. Vergeet niet de ramen te lappen, want ik ben de hele dag weg.”

Van Sjuul hoorde ik dat haar moeder haar heeft beloofd dat ze verdubbeling van haar zakgeld én de nieuwste Iphone krijgt als ze meedoet. En dat deed ze.

Eigenlijk zou Robin,Sahara weet u nog lezer, 2 keer lopen, maar toen gebeurde er een wonder, wat zeg ik, een mirakel: Bram herrees als een feniks uit zijn blessure en kon de 10^e loper van team 2 zijn.

Het werd nog even spannend of Richard op tijd zou arriveren. Hij had een of andere activiteit in het verre Emmen, autopech, ANWB pechhulp ingeschakeld.

Hij moest ook nog tanken.(Gelukkig was de Straat van Hormuz net weer even open.)

Mark W. was al gesommeerd om zijn warming up te doen om Richard te kunnen vervangen. Hij had inspraak: Ja zeggen.
De tijd vorderde en natuurlijk had dat invloed op de mentale en fysieke gesteldheid van m.n de 50 en 100 km.-lopers.

Wat stijfheid hier, een pijntje daar, wat twijfel.

Maar gelukkig hadden we Roelinde. Zij is ergotherapeute. Aha, zie ik u denken: een influencer want therapeute. Maar ik definieer het even:  een ergotherapeute helpt mensen  zelfstandig (zélf lopen) en veilig (niet afkorten via de A7) dagelijkse handelingen uit te voeren, wanneer dit door lichamelijke (au, mijn spieren), psychische ( OMG!IK heb stress, of ik het wel haal, wat zullen mijn vrienden en vriendinnen wel niet denken) of cognitieve (Waar ben ik nu, ik heb geen oriëntatiepunten meer door al die rare tentjes en lopers die me belemmeren in mijn uitzicht.) Daar helpt Roelinde je mee! Een soort voodoo dus! Vandaar dat Roelinde nu vast aan elk loopje is verbonden voor avF.

De ultralopers dan…

Dat liep voor Mariska, Annet, Janny en Suker en kenailduveltje heel goed.

Voor Janny en Annet was het hun eerste keer 50 km. Dan is het, omdat je nog niet die ervaring hebt, een flinke klus. Je moet gedoseerd lopen, ook weer niet te snel of te langzaam dus.

In de laatste ronde trokken Suker en kenailduveltje en Janny zich aan elkaar op en bleven bij elkaar tot en met de eindstreep. Voor de zekerheid wilde Janny nog even controleren of ze voldoende had gegeten. Meer dan bleek wel.

Na een eerste vrij snelle 10 kilometer bleef Maris vrij stabiel de 50 km volmaken en zag er na de finish nog compleet fris en fruitig ut.

Annet deed het prima. Altijd spannend als je nog nooit zover achtereen hebt gelopen. Ze bleef rustig, liet zich niet opjutten.

Jorus, Bart en Siemon stopten eerder dan gepland. Een enkelverzwikking ,een doorstane infectie en onwilige benen waren hier debet aan. Zo zie je maar weer dat alles relatief is, ondanks een goede voorbereiding. Volgende keer gaat het weer goed mannen.

Sanne liep prima ook al ging het laatste deel wat minder comfortabel.

Ik noem ook nog even Tess en Isa.Tess liep de 5 km RUN en werd eerste bij de vrouwen, Isa moest ergens in Drenthe een meerkamp doen en kwam behagen met een slinger terug.

Toen de laatste lopers binnen waren, gingen we samen de boel weer afbreken en inladen.

We kunnen terugkijken op een dag die voornamelijk in het teken stond van goede resultaten en een gezellige sfeer.

Ook onze dank aan de supporters zoals Ineke, de moeder van Janny (Ik kreeg stickers van de Jumbo van haar voor onze kleinzoon.),het echtpaar Dammer,de ouders van Patrick,Dorian en Daan,alsmede Jack en Dick D. die op de fiets vanuit Delfzijl kwamen supporteren.

Dank aan Ingrid,die weer talrijke flesjes e.d heeft klaargezet in het clubhuis.

Hartelijk dank allemaal.